Page 71 - Centrum Dialogu im. Marka Edelmana. Chava Rosenfarb - Ocalali. Opowiadania

70 OCALALI

na dzieci i nie tylko dlatego, że nie chciałam rozbijać rodziny, ale też dla ciebie
samego. Chciałam zadbać o ciebie. Chciałam, żebyś pracował dalej nad swoim
dziełem. Twoim wielkim dziełem. Chciałam, żebyś odniósł sukces, stał się sławny,
dla ciebie. Poświęciłam się, tak, ja, grzesznica. Ja… dla ciebie, bardziej niż jesteś
sobie w stanie wyobrazić.
– Ale… ale… – wymamrotał. – Jak znalazłaś… znalazłaś…
– Pytasz, jak znalazłam czas… na romanse? – przerwała mu. – Zapytaj mojej
krwi, moich żył. Moja żądza była tak wielka, mój głód tak niezaspokojony… –
Zabrakło jej tchu i również nie dokończyła zdania.
Wiktor nie odezwał się więcej. Usiadł na stercie liści pod drzewem i dopiero
gdy przerwa w jej monologu zaczęła się przeciągać, powiedział nagle:
– Odejdź ode mnie. Wracaj do domu. Pozwól mi tu trochę posiedzieć. –
Pies usiadł obok niego i Wiktor zaczął go nerwowo głaskać. Po chwili jego
tępy wzrok odprowadzał kształt Soni, oddalający się od niego przez morze
złotych liści. – Moja cudowna Sonia, moja ukochana… jedyna – mamrotał
ochrypłym głosem – jesteś tak potężna… mocniejsza od Niemca. On… on
przetrzebił tylko moje ciało, ale mnie… mojej duszy nie był w stanie tknąć.
Tobie się to udało. Zamordowałaś moją duszę… i siebie w niej… – Rozpła-
kał się. Wiedział, że kiedy ponownie zobaczy twarz Soni, to już nie będzie
to samo.
Kilka godzin później wrócili do miasta.

5

W naturze Wiktora nie było zdolności do przebaczenia Soni. Nie mógł z nią
dalej żyć. W ogóle nie mógł dalej żyć. Wszystkie rusztowania jego egzystencji
runęły w jednym momencie.
Mechanicznie kontynuował swoją pracę w szkole. W domu nie siadał już
do pisarskiego biurka. Kręcił się bez celu, rozmawiał z Sonią, z dziećmi. Ale nie
widział ich. Stał się otępiały, nieobecny, jak gdyby zażył dawkę chloroformu, ale
za słabą. Kiedy w domu robiło mu się zbyt duszno, wychodził na ulicę. Parę razy