Page 45 - Centrum Dialogu im. Marka Edelmana. Chava Rosenfarb - Ocalali. Opowiadania

44 OCALALI

wieczorowa z białej satyny, Amalia żartobliwie szepnęła mu do ucha, że chciałaby
zostać w niej pochowana.
Sprowadził z kwiaciarni tuzin królewskich, koralowych róż, które osobiście
umieścił w wazonie. Nie zdawał sobie sprawy, że szepcze do każdego kwiatka,
wsuwając go pomiędzy zielone, delikatne gałązki: „Różo… Różo…”.
Postawił wazon na marmurowej płycie stoliczka w stylu Ludwika XV stojącego
w pobliżu okna. Kwiaty wypełniły pokój ostrym zapachem i Amalia poprosiła,
aby nieco uchylił okno. Na zewnątrz słońce właśnie zaczęło zachodzić. Szeroko
otworzył okiennice, rozsunął ciężkie, brokatowe zasłony i pozwolił, aby do
pokoju wniknęło całe paryskie, przedwieczorne niebo z delikatną symfonią pa-
stelowych kolorów. Gdzieś daleko na blednącym błękicie można było dostrzec
białe, migocące gwiazdy.
Amalia poprosiła, aby zapalił lampę na nocnym stoliczku przy łóżku, chociaż
na zewnątrz wciąż było dość jasno. Zwilżył jej nadgarstki i płatki uszu kroplami
japońskich perfum, które tak bardzo lubił.
Widział ją w białej koszuli, przykrytą białym prześcieradłem, w białej po-
ścieli. Srebrzysto-biały długi warkocz spoczywał na jej piersiach. Jej twarz, którą
lekko pomalował na jej prośbę, zdawała się jaśnieć. Była niewiarygodnie piękna.
Zapragnął paść przed nią na kolana i prosić, aby mu wybaczyła to jej uchodzące
życie, jego zgasłe pożądanie… spokój w jego sercu.
Jean-Pierre zadzwonił do drzwi kilka minut przed dwudziestą trzydzieści. Miał
na sobie parę dopasowanych czarnych spodni i czystą, białą bluzę z rozpiętym
kołnierzykiem. Wyłaniała się z niego szyja o ciemnej karnacji i wielkim, wydatnym
jabłku Adama. Amalia uśmiechnęła się tak przejmująco, tak promiennie, jakby
zachowała swój ostatni uśmiech właśnie dla niego. Zawstydzony chłopak spłonął
rumieńcem. Powiedział coś głośno do niej, do Gawriela, roześmiał się hałaśliwie,
udając pewnego siebie, po czym mocno uścisnął dłoń mężczyzny, dając mu do
zrozumienia, aby już zniknął.
– No to idę… – mruknął Gawriel.
Z miną wprawnej opiekunki Jean-Pierre poklepał go uspokajająco po ramieniu
i odprowadził do drzwi.
– Będę w holu – szepnął Gawriel.