Page 230 - Centrum Dialogu im. Marka Edelmana. Chava Rosenfarb - Ocalali. Opowiadania

CZERWONA PTASZYNA 229

szufladę w szafie na ubrania ma wypełnioną tymi ubrankami. Kiedy u kogoś ze
znajomych rodzi się dziecko, ma gotowy prezent. I za każdym razem, pakując
taki prezent, czuje ucisk w sercu. Rozstać się, nawet z nieużywanym ubrankiem
– takim, w którym zebrał się odblask niezrealizowanej, matczynej pieszczotli-
wości – nie jest rzeczą łatwą.

*
Śnieg po drugiej stronie szyby prószy… prószy. Mania widzi, jak czerwień płasz-
czyka dziewczynki z dworu drży lekko za śnieżną kurtyną – prawdziwa-nie-
prawdziwa, hipnotyzująca. Czuje, że ciągnie ją do dziecka. Tęskni do niego tak
intensywnie – że całe jej ciało, wszystkie jego dwieście czterdzieści osiem części,
wyciąga się, chcąc dotknąć kuszącego ciałka, trzymać je w ramionach, objąć je,
przycisnąć do łona.
– Coś ci jest, Maniusiu? – słyszy znowu głos Fajwela.
– Broń Boże – odpowiada.
– Gniewasz się o coś na mnie?
– Co też ci przyszło do głowy, mój kochany?
– Mówiłem, że się uważa, że Pakistańczycy lada dzień też będą mieli bombę
atomową. Nic mi na to nie odpowiedziałaś.
– A co tu jest do odpowiadania, Fajwelku? Widzę radosną dziewczynkę, która
się bawi w śniegu na dworze. Aż miło popatrzeć – odpowiada mu.
Tu Fajwel dodaje z westchnieniem:
– Ech, po prawdzie to ja jestem dzisiaj jakiś nieswój. Sam nie wiem, co mi jest.
Opadło mnie jakieś lenistwo i czuję się, jakby mi kamień leżał na sercu.
Choć on nic takiego nie mówi, Mania podejrzewa, że Fajwel ma jej za złe tę
pustkę w ich domu. Oczywiście on wie, że to nie jej wina. Ale nie może się po-
wstrzymać. Z jej powodu nie został na nowo ojcem. Raz mu nawet zasugerowała,
żeby się rozeszli, żeby sobie znalazł inną kobietę i miał z nią dzieci. On jednak
na nią nakrzyczał i kazał jej więcej nie ruszać tego tematu. Te krzyki są według
niej najlepszym znakiem, że on sam flirtuje z takim właśnie pragnieniem, tylko
nie waży się dopuścić go do świadomości. Jego majstrowanie przy zabawkach też
jest przecież oczywistym dowodem…