Page 182 - Centrum Dialogu im. Marka Edelmana. Chava Rosenfarb - Ocalali. Opowiadania

W SERENGETI 181

się Barbara Grzimek. Z tego powodu, kiedy dwa lata temu natknęłam się na
nazwisko Grzimek, ojca i syna, którzy podnieśli alarm dla całego świata, by
ratować zwierzęta w Serengeti, zainteresowałam się nimi. Nigdy jednak nie
doszłam do tego, czy mają jakiś związek z moją Barbarą, moją drugą mamą,
która po raz drugi dała mi życie. Pewnego razu o świcie wyszła ze swojej
chałupy po wodę i dojrzała mnie leżącą na pobliskim polu, z twarzą umazaną
krwią. Wzięła mnie do siebie. Rozumiała, skąd jestem, dlatego bała się wziąć
mnie do lekarza. Stąd rana na moim czole nie została zszyta. Miała dwoje
dzieci, trochę starszych ode mnie. Nie rozumiały zbyt wiele. Powiedziała im
po prostu, że jestem ich znalezioną siostrą. Sąsiedzi w odległej wsi nie mieli
pojęcia, ile ma dzieci.
– To znaczy, że nie całkiem mnie oszukałaś. Przecież opowiadałaś mi tak
dużo o Barbarze, twojej matce, serdecznej chłopce, która karmiła cię zielenizną
i barszczem szczawiowym z kartoflami w niedzielę – odetchnął lżej.
– Jak dobrze pamiętasz moje wyznania, profesorze. Ale to błąd. Moja praw-
dziwa mama przeżyła wojnę. Uciekła z Treblinki w czasie powstania w obozie .
27
Zaraz po wyzwoleniu zaczęła mnie szukać w okolicy, w której wyrzuciła mnie
z jadącego pociągu. Tym sposobem znalazła mnie u Barbary. Wyrwała mnie
z jej rąk, z mojego domu, wyrwała od siostry i brata i przywiozła do Warszawy.
Kiedy miałam jakieś sześć lat i poszłam do szkoły, zaczęłam dręczyć ją pytania-
mi o tę szkaradną bliznę na czole. Odtąd zaczęła mi opowiadać przerażające
historie o moim żydostwie, o ojcu rozstrzelanym w lasach, o tym, jak wyrzuciła
mnie z wagonu, żeby mnie uratować, o obozie koncentracyjnym z komorami
gazowymi, i powiedziała, że tak naprawdę mam na imię Ester. Nienawidziłam
tego imienia, nienawidziłam mojej mamy i nie wierzyłam w jej opowieści, ani
w moją żydowskość. Podejrzewałam, że mówi mi to, żeby mnie nastraszyć.
Powiedziała mi, że dzięki mnie pozostała przy życiu, że myśl o mnie dała jej
siłę lwicy. Karmiła mnie cudownymi posiłkami i poiła moją duszę słodkimi
melodiami żydowskich pieśni. Jej oczy to były dwie otchłanie smutku, ale przy

27 Powstanie w Treblince wybuchło 2 sierpnia 1943 roku, z obozu wydostało się około 200 więźniów,
wojnę przeżyło tylko około 70 osób, brak informacji, ile wśród nich było kobiet.