Page 173 - Centrum Dialogu im. Marka Edelmana. Chava Rosenfarb - Ocalali. Opowiadania

172 OCALALI

*

Pan Mashada żałował czasu straconego przez kaprysy autobusowego silnika i pole-
cił kierowcom zawrócić w stronę granicy. Znajdowało się tam małe schronisko ze
stołami i ławkami w cieniu, gdzie będzie można zjeść zabrany z domu gościnnego
prowiant. Był tam też garaż, w którym można będzie przyjrzeć się pojazdom.
– Masajowie byli dumnymi wojownikami – wyjaśniał pan Mashada. – W cza-
sach niewolnictwa handlarze niewolników unikali tej okolicy i żaden z Masajów
nie został sprzedany w niewolę. Ale że nie prowadzą już więcej żadnych wojen,
a polować też nie mogą, to znaczy legalnie im nie wolno, toteż jedynym chwa-
lebnym zajęciem dla masajskiego mężczyzny jest bycie pasterzem swoich trzód.
Bydło to u nich największy skarb. Piją mleko i krew swoich krów, są one ich
głównym źródłem utrzymania.
Smukli, wąscy w biodrach mężczyźni siedzieli na podwórzu. W zgodzie ze
swoim ideałem piękna nie mieli muskularnych, napiętych ciał; ich ciała wyglą-
dały jak uformowane z gładkiej masy mięśni, powleczonej cienką, jasnobrązową
skórą. Kobiety, obwieszone paciorkami przeciągniętymi przez wielkie dziury
w płatkach uszu, stały dookoła mężczyzn. Maczały cienkie witki w miskach
wypełnionych farbą i malowały wymyślne wzory na ich twarzach, rękach i ple-
cach. Inne zaplatały cieniuteńkie warkoczyki z męskich włosów, układały im je
na głowach i wszystko to smarowały gliniastą, ziemisto-czerwoną masą. Inne
kobiety, półnagie, pracowały wewnątrz chat.
– Masajowie nie tolerują nad sobą żadnych królów ani wodzów – pan Mashada
pospieszył z wyjaśnieniem. – Tylko starsi i znachorzy mają u nich konkretny au-
torytet. I tak jak w każdym demokratycznym społeczeństwie, całe dnie i tygodnie
zajmuje im zdecydowanie, czym by się nie zająć.
Pan Mashada przedstawił Simona jako kierownika grupy przed starszymi,
którzy wyszli im naprzeciw. Stary Masaj przyniósł z chaty skórzany bukłak i na
znak gościnności zaofiarował Simonowi łyk mleka.
– Niech pan udaje, że pan pije, profesorze – wyszeptał Simonowi do ucha
pan Mashada. – Oni myją bukłaki uryną.
Simon skinął głową przed starcem i zwilżył wargi mlekiem. Mildred, stojąca
obok, szybko wytarła mu usta chusteczką.