Page 123 - Centrum Dialogu im. Marka Edelmana. Chava Rosenfarb - Ocalali. Opowiadania

122 OCALALI

Z wdzięcznością pocałował mnie w rękę zimnymi, suchymi ustami. Następnie
mówił dalej:
– Nie masz pojęcia, jaki talent do wzbudzania poczucia winy u swoich naj-
bliższych mają złamani ludzie. Uwierz mi, uciekłbym od tej winy, gdzie mnie
oczy poniosą. – Lolek, zagubiony jak chłopiec, uśmiechnął się smutno. – Tylko
czy od tej winy da się uciec? Czy da się uciec od siebie samego?
Zakłuło mnie w sercu. Z całej siły starałam się nie myśleć o sobie, tylko skupić
się na Lolku; to było mniej bolesne.
– Nie masz powodu, żeby czuć się winnym – próbowałam go uspokoić. – Sam
przecież mówisz, i to słusznie, że to wszystko wina kacetu. To on tak złamał Edzię,
nie ty. Przeciwnie. Ty ją trzymasz przy życiu.

*
Tamtego wieczora Lolek był tak poważny, tak zatopiony w swoich egzystencjal-
nych problemach, że porzuciłam myśl wstąpienia z nim do jakiegoś nocnego lokalu
i świętowania tam moich urodzin. Zamiast tego pojechaliśmy na wzgórze Mont
Royal, żeby przespacerować się nad jeziorem i po lesie. Powietrze było przyjemne,
delikatnie muskające. Był koniec czerwca. Jeden z pierwszych prawdziwie letnich
wieczorów. Nasze nastroje nie były jednak letnie. Rozpacz Lolka utrzymywała
się. Serce przepełniało mi współczucie wobec niego, tak, wobec niego – nie Edzi.
Wobec niej żywiłam zazdrość pomieszaną z pogardą. Jej godny pożałowania stan
jednocześnie mnie satysfakcjonował i złościł. Czego nie mogłam jej wybaczyć,
to siły, z którą panowała nad Lolkiem, tej brutalnej mocy jej słabości.
Długo rozmyślałam nad sytuacją Lolka i na koniec doszłam do takiego
wniosku:
– Dla ciebie – odezwałam się do Lolka – byłoby na pewno zdrowiej, żebyś od niej
odszedł. Żaden człowiek nie ma prawa zatruwać życia drugiemu. Ona cię rujnuje.
Widzę to wyraźnie. Podcina ci skrzydła. Koniec końców stracisz swoje pozytywne
nastawienie, swoją witalność, chęci do życia. Ona cię, nie daj Boże, zabije.
Lolek machnął ręką:
– Jestem tchórzem. Nie chcę jej mieć na sumieniu. Nie wytrzyma przecież
beze mnie ani dnia. Ona jest moim garbem, rozumiesz, a ja muszę go nosić.