Page 119 - Centrum Dialogu im. Marka Edelmana. Chava Rosenfarb - Ocalali. Opowiadania

118 OCALALI

– Ty to czytasz? – zapytałam zdziwiona.
Edzia przechyliła główkę do ramienia, przybierając głupią pozę:
– Oglądam tylko obrazki. – Zachichotała.
Z dziwnym uczuciem wstrętu chciałam zabrać się do kartkowania książki,
ale Edzia wyciągnęła rękę i zabrała mi ją. Zauważyłam mały bandaż wystający
jej spod rękawa. Z grzeczności zapytałam:
– Co sobie zrobiłaś?
– Oj, to nic. – Szybko naciągnęła rękaw na bandaż i dodała szeptem: – To
Lolek…
Nastroszyłam brwi, gotowa stanąć po stronie Lolka:
– Jak to? – niemal wykrzyknęłam na głos – Lolek cię bije?
– Broń Boże – uspokoiła mnie. – Lolek miałby mnie skrzywdzić? Co też ci
przyszło do głowy? To przecież uosobienie szlachetności. Powinnaś już o tym
wiedzieć. A o jego wyczynach w partyzantce można by pisać książki. Jest zbyt
skromny, żeby o tym mówić. Ale ja znam mojego Lolka, zaufaj mi. To ze mnie
jest niezdara. Znasz mnie przecież. Zacięłam się w rękę lustrem, wyobraź sobie.
Taka moja natura. Gdy tylko Lolek powie choć słówko, zaraz odwracam głowę.
Przeżyłam z nim tyle lat i nadal nie przyzwyczaiłam się do jego poczucia humoru.
Kiedy woła mnie tym uroczym, zabawnym przezwiskiem, które mi nadał – nazywa
mnie „świętą Kunegundą” – zaraz wszystko leci mi z rąk. Rozumiesz, czesałam
włosy przed lustrem. Śpieszyło mu się do wyjścia i chciał, żebym wyprasowała
mu koszule. Żartował ze mną i zapytał: „Czego się tak bez sensu bałamucisz
przed lustrem? Myślisz, że ci coś lustro pomoże? Już nic nie pomoże takiej
świętej Kunegundzie jak ty”. I miał przecież zupełną rację. Machnęłam wtedy
grzebieniem, tak niezgrabnie… ręką prosto w lustro. Już było pęknięte, więc
się całkiem rozpadło.

*

Szczególnie zapadł mi w pamięć tamten „historyczny” wieczór moich urodzin,
o którym Lolek po raz pierwszy zapomniał. Jego pasja do mnie zaczęła, jak widać,
w tamtym czasie przygasać, o czym wówczas nie miałam pojęcia. Tamtego wie-
czora nijak nie mogłam usiedzieć sama w mieszkaniu i zdecydowałam się uczcić