Page 110 - Centrum Dialogu im. Marka Edelmana. Chava Rosenfarb - Ocalali. Opowiadania

ZEMSTA EDZI 109

– Bohaterem, pewnie! Moje bohaterstwo polegało na tym, że miałem aryjski
wygląd i mogłem bezpieczniej wychodzić na ulicę, nie będąc rozpoznanym.
– Ale Lolek też ma dobry wygląd. To przecież blondyn…
– Prawda, ale ma też parę brązowych, żydowskich oczu. Ja mam niebieskie.
– Edzia zna prawdę o Lolku lepiej od ciebie. Bez wątpienia. Stale gada o jego
bohaterstwie.
– Jest jej to potrzebne. Dzięki temu czuje się, jakby podzielała jego odwagę.
– To dlaczego nie otworzysz jej oczu i nie wyjawisz swojej kłamliwej praw-
dy? Dlaczego nie opowiesz o tym całemu naszemu towarzystwu, dlaczego nie
skonfrontujesz Lolka z tą twoją prawdą?
– Też mi pomysł! Po co miałbym to robić? Czy on robi komuś krzywdę?
Uwierz mi, czy był partyzantem, czy nie, rękami i nogami walczył o życie i ogrom-
nie dużo wycierpiał. Potrzeba mu poczucia, że jest ważny i męski. Niech je ma
na zdrowie! Nie odpowiedziałbym też i na twoje pytanie, gdybym nie miał
zamiaru sprawić, żebyś zobaczyła Lolka w bardziej realistycznym świetle – dla
dobra Edzi. Twój niewinny flirt z jej mężem musi być przyczyną jej nieszczęść.
Jest tak wrażliwa i obolała.
Zignorowałam jego uwagę i zapytałam ze złością:
– Ale jak możesz trzymać się blisko z nim, z takim łgarzem?
Paweł ponownie skierował na mnie ostry błękit swoich oczu:
– On i Edzia to dwoje najbliższych ludzi, których mam. Ale Edzia przynosi
mi więcej zmartwień niż on. Nie potrafi stanąć na nogi. Żadne wymyślne środki
nie pomagają w jej przypadku. Sam Lolek też nie pomaga. Ale jako że nie mogę
nic dla nich zrobić, pozostaje mi tylko mieć na nich oko. Robię to też trochę
z ciekawości, żeby zobaczyć, co tak zwane normalne życie może zrobić dwojgu
ludziom takim jak oni, którzy cudem wydostali się z piekła.
Nie zareagowałam na jego słowa. Byłam zbyt mocno wstrząśnięta i poruszona.

*
Przez kilka dni obracałam w myślach słowa Pawła. A jednak, pomimo ich szo-
kującego efektu, nie przebiły się jakoś głęboko do mojej świadomości. Nie byłam
zdolna patrzeć na Lolka w innym świetle niż to, w którym widziałam go wcześniej,