Page 242 - Centrum Dialogu im. Marka Edelmana. Chava Rosenfarb - Ocalali. Opowiadania

LISTY DO BOGA 241

te słodkie, jak i te gorzkie dni były szczęśliwe. Tyle że wtedy jeszcze o tym nie
wiedziałem.
Czy masz do mnie żal, Tato, że nie przychodzę wystarczająco często do
Twojego pokoju, by Cię odwiedzić i posiedzieć trochę przy Twoim łóżku? „Nie
3
możesz na mnie patrzeć… Zajmuje mi to za długo, co?” – pyta mnie Twój mądry,
bolesny uśmiech. Smutne, wszystko mówiące spojrzenie Twych zmęczonych,
zaczerwienionych, wodnistych oczu przesuwa się po mnie i próbuje odgadnąć,
czy przyszedłem tylko po to, by pobyć z Tobą chwilę, czy też trzymam może
w ręce strzykawkę z morfiną. Wiesz równie dobrze jak ja, że tak naprawdę jest
ona głową węża, a jej igła jego ostrym językiem, który wstrzykuje w Ciebie
śmiertelną truciznę.
Czy mam Ci wyjawić, Tatusiu kochany, że tak rzadko przychodzę, by posiedzieć
obok Twego łóżka, ponieważ boję się Twojego cierpienia, drogi mój? Boję się,
że w chwili rozpaczy spełnię Twe skryte życzenie i przyspieszę… koniec Twojego
życia… z litości, ze względu na zakaz znęcania się nad istotami żywymi, z bolesnej
bezsilności. Nie przychodzę, ponieważ Cię tak mocno, tak po dziecięcemu ko-
cham i siła tej miłości odpędza mnie od Twego łoża boleści. Moje przywiązanie
do Ciebie jest tak silne, że aż dławi mnie niczym sznur zaciśnięty wokół szyi, tak
wielkie – że odwodzi mnie od zmysłów.
Dlatego lgnę do Ciebie wszystko i nic niewiedzący nie-boże mój… chory, bez-
silny, umierający. Dlatego wołam do Ciebie z głębi mego pogrążonego w zamęcie
serca. Z głębokości wołam … Pomóż mi w godzinie, kiedy nie ma żadnej pomocy!
4
Nie mam najmniejszego pojęcia, dlaczego wzbudziłeś we mnie pragnienie „pi-
sania” w tę koszmarnie zimną, nocną godzinę, jak zwykli robić to Proust i Kafka.
Czy nie wiesz, że moja niezdolność trzymania pióra w ręce oznacza w rzeczy-
wistości, iż nie mogę wydobyć na powierzchnię świadomości tego wszystkiego,

3 Bohater opowiadania odnosi się w tym opowiadaniu do kolejnych przykazań (micwot), które są
istotnym elementem życia religijnego i moralnego Żydów.
4 Z głębokości wołam do Ciebie, Panie… to początek psalmu 130, który ma charakter pokutny, jest
wyrazem wiary w Boże miłosierdzie i wybaczenie grzechów, odmawiany często podczas żałoby
jako modlitwa za duszę zmarłego, ale także błaganie o pomoc w najtrudniejszych momentach.